Z pamiętnika początkującego biegacza #1 – pierwszy krok jest najtrudniejszy

Biegam od paru lat.

Nie… w sumie nie.

Od paru lat to ja próbuję biegać.

Bo „próbuję” u mnie wyglądało tak:

• raz w tygodniu
• potem przerwa
• za trzy tygodnie znowu raz
• miesiąc ciszy
• i znowu jeden, może dwa biegi

Tak właśnie wyglądało moje bieganie.

Potem pojawił się PARKRUN.
Trochę przypadkiem — nasze dziecko potrzebowało wolontariatu do szkoły.

Więc:

• dwa, trzy biegi
• przerwa
• znowu jakiś bieg

I tak to się toczyło.

Z czasem zauważyłem, że moje bieganie zawsze składa się z czterech etapów:

• Motywacja do biegu
• Ubranie się i wyjście
• Bieg właściwy
• Koniec biegu — czyli satysfakcja

I teraz najważniejsze:

👉 pierwsze trzy etapy były na poziomie… nie 0
👉 tylko jakieś minus 100

Jedyny moment, który naprawdę działał?

👉 koniec biegu

Satysfakcja — level master.
Radość ogromna.
To uczucie, które mówiło: „warto było”.

No i tak to życie sobie leciało.

Od czasu do czasu pojawiała się motywacja:

• żeby zrzucić kilka kilogramów
• żeby jak najdłużej utrzymać sprawność
• żeby móc rodzinnie jak najdłużej robić wspólnie różne rzeczy

Bo to jest dla mnie ważne.

Ale była też jedna rzecz, która siedziała mi w głowie:

👉 przekonanie, że można wszystko zrobić „z marszu”
👉 bez przygotowania
👉 bez planu

I wtedy przyszedł moment, który trochę to zmienił.

Na moje 52. urodziny wyszedłem z domu i… pobiegłem.

Plan był prosty:
👉 zatrzymuję się, kiedy licznik pokaże 52 km

No cóż. Jak by to powiedzieć, żeby nie skłamać…

No nie wyszło.

Organizm powiedział: „nie tym razem”.

I chyba właśnie wtedy coś kliknęło.

👉 że to nie działa w ten sposób
👉 że trzeba się przygotować
👉 że regularność robi robotę

Tylko że…

👉 łatwo to powiedzieć
👉 dużo trudniej zrobić

Postanowiłem więc postawić sobie cel.

👉 półmaraton w Gdańsku
👉 we wrześniu
👉 tydzień po Race for the Cure Gdańsk 2026

I wtedy…

👉 naprawdę się zaczęło.

Ciąg dalszy nastąpi.